In het NRC van 15 juni staat een artikel over het laatste rapport van Motivaction met als kop – Zelfoverschatting is risico voor jongeren.
In het artikel staat een opmerkelijke zin – Nog nooit zijn kinderen zo vrij opgevoed. Ouders bieden steeds minder sturing, omdat ze zelf ook het liefst jong blijven. Mij bekroop de vraag of je van sturing geven oud wordt. Je kunt toch tegelijkertijd sturing geven en ook jong zijn? Ik bleef ermee worstelen totdat mij een woord te binnenschoot wat het voor mij oploste. Het woord was ‘verantwoordelijkheid’. Om verantwoordelijkheid te dragen moet je ouder zijn dan de ander. Hoeveel oudere kinderen krijgen/kregen niet te horen dat zij de oudste zijn/waren en dat zij zich verantwoordelijk moeten/moesten gedragen en dat ze op hun jongeren broertjes en zusjes moeten/moesten passen. Met het woord verantwoordelijkheid erbij kwam ik er uit.
Hoe zit dat nu met sturing en verantwoordelijkheid? Opvoeden is een combinatie van sturing en ondersteuning. Sturing is gericht op het leren dragen van verantwoordelijkheid en het accepteren van de consequenties van het eigen handelen. Ondersteuning is de emotionele component, het is het aanbieden van compassie en mildheid, van empathie. Het is het tonen van betrokkenheid, op het soms moeizame en zware proces van het ouder worden, vanuit eigen ervaring.
Ik ben nu nieuwsgierig naar jullie reacties. Niet naar een correctie op een mogelijke onjuiste redenering van mijn kant maar naar wat jullie ervan vinden dat ‘ouder geen sturing willen geven omdat zij jong willen blijven‘. Dat zou namelijk heel triest zijn voor de jongeren. Zo jong nog en dan moet je alles zelf uitzoeken, wat een last 
In de training Mindfulness ouders, hulpverleners en opvoeders komt dit thema aan de orde.
Warme groet,
Frans
Email
Facebook
Google
Hyvesnl
LinkedIn
Twitter
Ik denk dat er veel ouders zijn die jong proberen te blijven door alle dingen te blijven doen die ze ook deden voordat ze de verantwoordelijkheid voor een kind kregen. Omdat ze het zo druk hebben met hun sociale leven, eigen carriere en hobby’s krijgt de sturing van hun kind(eren)een minder hoge prioriteit. En wordt zelfs liefst een heel deel afgeschoven op kinderopvang, oppas, school en clubs. Een kind zo snel mogelijk zelfstandig maken staat hoog in het vaandel, want dat is lekker makkelijk en geeft de ouder meer vrijheid.
Echte ondersteuning geven aan hun kinderen is voor veel ouders dan ook heel erg moeilijk geworden omdat ze hun aandacht meestal bij andere zaken hebben en tijd een hele kostbare factor is geworden. Geef je veel sturing en ondersteuning dan sta je zelf misschien wel stil en dat voelt voor veel mensen oud… Zou dat het zijn?
Ik probeer mijn kinderen met zoveel mogelijk aandacht van mezelf groot te brengen en voel me juist daardoor nog steeds jong! Het kan dus wel…. als je er maar niet bang voor bent.
Esther, ik wil graag even reageren op wat je zegt.
Dat ouders een deel van de opvoeding volgens jou afgeschuiven op kinderopvang, oppas school etc, klinkt voor mij erg oordelend…
Het wil beslist niet zeggen dat ze daardoor niet met empathie, compassie en aandacht bij de opvoeding van hun kinderen betrokken zijn. Ik ben moeder van 4 kinderen,oma en loop al een poosje mee in het begeleiden en ondersteunen van mensen door mijn achtergrond (haptonomie en mindfulness); heb veel verantwoordelijkheid gedragen in mijn leven en voel me nog steeds erg jong. Maar inderdaad, in mijn praktijk heb ik ook wel gezien dat het moeilijk is om ruimte te maken voor kinderen. Daar worstelen jonge mensen vaak mee. Ik zie het als een uitdaging in mijn mindfulnesstrainingen in Nederland, maar ook in Frankrijk, waar vaak jonge moeders komen…om mensen stil te laten staan bij hun leven en keuzes. Opvallend in de laatste Frankrijkweek was dat 2 vrouwen, afzonderlijk van elkaar besloten om van baan te veranderen, waardoor ze meer tijd kregen voor hun zichzelf en hun kinderen!
Mooi toch? Marieke
Dag Esther,
Je spreekt over empathie, compassie en aandacht. Dit zijn kenmerken van ondersteuning. Ik ben nieuwsgierig hoe in jouw denken sturing een plek krijgt, hoe sturing een plek heeft (of niet in jouw denken) als het gaat om opvoeden.
Warme groet, Frans
Linda Schipper • Werkend in de ouderenzorg komt er nog iets anders bij mij boven. De oudere mens, die afhankelijk is van zorg ervaart het als een groot verlies dat het verantwoordelijk zijn en het hebben van sturing steeds minder is. Op allerlei gebieden wordt er van alles door goedbedoelende mensen om hen gestuurd in hun leven. Gaandeweg raken ze de grip op hun leven kwijt, ook op aspecten in hun leven waar het absoluut niet nodig zou zijn. Als geestelijk verzorger word ik vaak gevraagd om eens op bezoek te gaan, want: “die mevrouw is zo somber en negatief”. Meestal ontmoet ik een mens, die het leven niet meer waard vindt om te leven, omdat ze naast al het verlies dat ze al hebben geleden in hun leven, ze zich nu ook niet meer verantwoordelijk kunnen maken voor hun eigen leven.
De generatie ouderen hebben als groot goed in hun jonge jaren mee gekregen van hun ouders dat ze op eigen benen moeten staan. En dat hebben ze gedaan. Velen vertellen mij hun verhalen over de armoede in hun jeugd en over hoe ze hun leven hebben opgebouwd en over hoe ze uiteindelijk op vakantie konden (familie bezoeken in Canada, met de caravan naar Spanje). Wat een waardevolle trots ontmoet ik in die gesprekken!!! Dat ze verantwoordelijk gemaakt zijn voor hun eigen leven heeft hen op veel manieren rijk gemaakt.
Reactie van Linda Schipper op Linkedin